Rioooooooo

En dan wordt je wakker, je kijkt uit je patrijspoortje, verwachtend een eindeloze streep blauw te zien, maar schrikt! Een berg! En wel vlakbij! Oh ja…Rio…We zijn er, we made it J.

Soepel wordt het schip tussen de bergjes en landtongen heen gemanouevreerd, om de loods op te halen die ons naar de ankerplaats zal begeleiden. Daar aangekomen is het niet alleen een primeur voor Anne Paul om als kapitein zijn eerste manoeuvre uit te voeren, maar ook voor het schip om uberhaupt voor anker te gaan. Hoewel de winch natuurlijk in topconditie verkeert, is het altijd maar de vraag of zo’n apparaat ons niet op het moment suprème in de steek laat. Maar gelukkig blijkt de lier te werken, en houdt het anker.

En daar lig je dan, tussen nog pakweg 100 schepen, met uitzicht op de Suikerberg, Hug-Me-Jezusbeeld en de Copa Cabana. En nu? Wachten. De paspoorten zijn al de hele dag bij de immigratie en de oh-zo-gevreesde inspecties staan pas later deze week op de agenda.

In ieder geval zijn we blij heelhuids gearriveerd te zijn en wie weet is er binnenkort kans voor iedereen om een Caipirinha’tje te drinken op ‘t strand, omringd door Braziliaanse kerstvrouwen in minikini’s.

Ik doe hierbij afstand van de troon; denk mijn side-kick dusdanig afgericht te hebben dat hij het stokje nu volledig kan overnemen (zeker wat kerstvrouwen betreft) en zal op afstand af en toe nog wat druk uitoefenen zodat hij zo nu en dan nog eens wat zal bloggen.

Laatste nacht op zee

Terwijl vandaag aan de horizon de eerste boorplatformen opdoemden en er langzaam steeds meer schepen op de RADAR verschenen, probeerde iedereen aan boord nog even te genieten van de laatste momenten op zee.

Morgen is het namelijk echt voorbij. De oversteek waar iedereen naar uit heeft gekeken. De oversteek die menigeen wegens hitte en break-downs heeft vervloekt, maar ook de oversteek die iedereen zich nog lang zal heugen met bezoek van Sinterklaas, Neptunus en BBQ’s.

Nog één keer wordt er gebruik gemaakt van de rust in het gangboord en wordt er genoten van het eindeloze uitzicht. Nog één keer verschijnt er een vin van een walvis voor de boeg, voor hij voorgoed onderduikt en zich niet meer laat zien. Nog één keer wordt er met een gitaar op het voordek in de wind gepingeld of gezond op het monkeydeck, zonder gestoord te worden door een meute Brazilianen en nog één keer worden er foto’s geflitst van een zonsondergang zonder land, schip of boorplatform.

Om ons heen is nu een zee van licht. Schepen, platformen en daar een streepje land? Door de bijna volle maan en weerkaatsing van al het licht is het Zuiderkruis bijna niet zichtbaar, maar hij straalt toch duidelijk aan bakboord.

Nog 100NM te gaan, and who knows what tomorrow will bring….
  Image Hosting by PictureTrail.com Image Hosting by PictureTrail.com

Een dolfijne kerst in het zwembad

Met het Zuiderkruis nu echt boven de horizon (al zien we daar weinig van door tropische regenbuien en een superfelle maan) koersen we gestaag richting Rio.

Inmiddels neemt de spanning toe. Wat gaat er allemaal gebeuren als we aankomen, behalve dat we voor anker gaan? Kunnen we eventueel wel van boord? Kunnen er wel mensen aan boord komen? Wie komen er allemaal? En wanneer? En waarom? En is het ship wel goed voorbereid voor alle inspecties?

Met de laatste vraag in het achterhoofd wordt er dan ook nog steeds hard gewerkt. Alle stores zijn stuk voor stuk voorzien van een label met houdbaarheidsdatum en de gym is volledig ge-herorganiseerd en geschilderd, alles met hulp van onze Gardline-collega’s. De galley maakt overuren (maar wel na een fantastische lasagne in elkaar geklust te hebben) en tijdens de brugwachten, wordt er een hoop papierwerk afgehandeld. Over de engine room maar niet te spreken, die dagelijks verdampers moet ontdooien omdat de koel-en-vries anders in de soep draait.

Gelukkig werden we vandaag beloond met dolfijnen en werd er gister een heus zwembad opgetuigd op het achterdek, waarbij kapitein AP het goede voorbeeld gaf hoe hier gebruik van te maken.

En ookal mogen buiten de mussen van het dak vallen, het is toch bijna kerst, dus mag de kerstboom natuurlijk ook niet ontbreken.

Nog 300 NM te gaan, maar wij zijn er klaar voor! Image Hosting by PictureTrail.com Image Hosting by PictureTrail.com Image Hosting by PictureTrail.com

Wie o wie is Paul?

Aan boord is Paul een kok en wel een kok die heel goed kan praten. Niet alleen heel goed maar ook heel veel kan praten. Prachtig voor een interviewtje dus. ‘Tje’, is hier relatief natuurlijk, want iemand die heel veel kan praten, praat dan ook best veel. O ja, even voor de duidelijkheid; “de karakters hoeven niet op waarheid berust te zijn”………

Zeg Paul; als je nou stopt met koken, wat zou je dan gaan doen? “Dierenverzorgen” zegt hij, al praktisch gelijk na ik het vraagteken heb uitgesproken. Sjo, dat zit diep. Opzich hier op het schip ben je al aardig in de richting toch? Nee nee, Artis was toch meer zijn stijl. “Ja, ik vind Amsterdam ook leuker………” Paul is knap serieus hierover, hij vertelt over zijn witte 3 witte herders en een bruine waar erg veel liefde in heeft gezeten. Twee maal een vogel voliare gebouwd met heuze chinchilla’s of nee het waren Pracht Rosella’s een parkieten soort die nu vrijelijk door het Vondelpark vliegen (deurtje vergeten Paul?).

Koken blijft toch z’n ding, samen met zijn Amazone Maritza. Terwijl Paul mijmert over hoe hij samen met z’n moeder kookt, vertelt hij later hoe hij Maritza heeft leren kennen. Maar die komt later, terug naar begin toen Paul nog op vakantie ging met MyWay. Roestende bussen die in kolone (sleepkabels ertussen)op de snelwegen Zuid baanden om in de Costa Del Sol een lading Den Helderse maloten op het strand los te laten (of ging hij nou met het vliegtuig?). Anyway 5000 piek armer kwam Paultje weer thuis om te horen te krijgen dat hij een huisje toegewezen had gekregen. Geen rooie duit te makken (Pa????) op naar de kringloop van Cherry Ouddijk (dit wist de Kaptein dan weer, die blijkt ook wat wortels rond Den Helder te hebben). Later heeft Paul een prachtige Chester Field aan z’n meubulair toe kunnen voegen, laten we niet vragen waar dat bankje vandaan komt. Maar als Paul later vertelt ook als verhuizer gewerkt te hebben; dan is voor mij één en één al snel twee.

Paul werkte op z’n drieentwintigste in Cafe/Res/Hotel (wat was dat ding niet) De Branding. Tot elf in de avond aan het werk in keuken. Na de afwas en vloer geboend te hebben ging het hele stel naar het Dorpshuis waar Paul vertelt dat de barrekening geregeld werd door wie er er het langst een peuk tegen elkaars onderarm kon houden. Dit is waarschijnlijk nog voor de eerste de pin automaat in Den Helder. Intussen vorderde zijn huisje, rode slaapkamer met groene radiatoren. Spijtig toen hij zijn kasteeltje weer moest opleveren want de woningbouw zag groen toch anders.

Of Paul vrijwillig naar de Marine is gegaan daar wil hij niet over uit… wij laten het dan ook maar in het midden. De Dordrecht was zijn favoriet, ook de Bloys van Treslong gevaren. Echter dwongen zijn zeebenen hem toch naar de onderzeedienst (makkelijker vissen zeker?) Vanaf toen wist Paul het ff niet geloof ik. Eerst in bollen, hier heeft Paul ook Tette a Tet onmoet, een prachtige ronde die heel mooi opkomt, zalig ruikt en lang blijft staan, hier moest ik Paul weer even terug roepen. Snel daarna is Paul in het vloeronderhoud gegaan. Van marmer, parket, gymzalen en natuurlijk weer de marine. Lijkt me inderdaad een hele uitdaging die grijze vloeren. Ook hier had Paul genoeg van en zeker na goed opgelicht te zijn door de baas. Laten we dan een verhuisbedrijf proberen, wellicht valt hier wat te halen. En jawel, een prachtige Bordoux rode Chester Field bank. Niet slecht Paul.

Paul vertelde ook nog hoe ze nog een Piano om zeep geholpen hebben, een paar schuiframen vakkundig gedemonteerd, maar weer terug monteren was ff geen tijd voor. Maar die Chester Field paste nog wel in de auto. Al snel wordt duidelijk waarom Paul dat bankje mee had. Een nieuwe vrouw in zijn leven. Maritza, deze dame moest natuurlijk wel zitten. Paul vertelt hoe hij haar uit de sportschool gebeld heeft in de richting van zijn nieuwe liefdeszitje (“moest wel een uur bellen!” zegt hij). Tijdens een feest ging het goed los, al dansend dacht Paul zijn grijpgrage handjes langzaam in de richting van het bovenstel van de benen te bewegen zegmaar. Niemand heeft dat in de gaten Paul…..alleen de de dochter van Mariza die naar elk pirouetje de handjes van Paul weer netjes op de plek duwden, waar ze horen. Ging Paul toen eindelijk weer varen?….nee, eerst nog in de brood fabriek gewerkt hebbende moest ook de kunst van het Loempia maken gemeesterd worden.

Toen, ja toen, weer terug naar Zee. Inmiddels heeft Paul de vloot van Tranship van binnen en van buiten gezien en werkt hij alweer 2,5 jaar op de Kommandor. Met plezier en liefde in en voor het koken. Maar het meest toch van Tette a Tet Nu snapt u het allemaal wel toch? Image Hosting by PictureTrail.com

Cruising

Met de evenaar achter ons, de wind in de rug en het Zuiderkruis dead ahead cruisen we langs de kust van Brazilië richting Rio. Nog 1000 NM te gaan.

Het is duidelijk te merken dat het land niet ver weg is aan de hoeveelheid vogels die continue om de boot heen circelen en de voormast als nieuwe slaapplaats toegeëigend hebben. Jan-van-Genten en Fregat vogels kwetteren, spetteren en duikelen rondom. Helaas zijn ze het niet altijd met elkaar eens, zodat ze soms elkaar weleens aanvallen. En als in het donker één van de crewmembers naar voren loopt en door een Jan-van-Gent wordt aangezien voor een Fregat, resulteert dat in een mooie kras langs het oog..

Een ander nadeel van de beesten is dat ze naast kwetteren en spetteren ook flatsen. Het ooit-zo-mooie-groene dek verandert langszaam in grijsachtig wit en van de blauwe zijkant is ook steeds minder zichtbaar. Tot groot verdriet van Bootsman Dirk en de matrozen, die er niet tegen op kunnen boenen en de verf langzaam weggevreten zien worden. Dirk heeft namelijk wel meer te doen dan dek wassen, namelijk de COSHH-locker, die samen met hulp van onze Owners Rep. Charles steeds meer vorm begint te krijgen. Niet alleen voor het opsluiten van Pollywogs was hij geschikt, inmiddels zit er een degelijke achterkant aan en twee lagen met planken in.

Gelukkig is er tussen het werken door soms ook nog tijd voor koffie, zo ook vanmorgen om tien uur.

Hoewel de brug overdag meestal door meerdere officieren bemand wordt, was het Chef Paul die met één blik naar buiten werpen in de verte walvissen dacht te spotten.

Na voor ‘dorpsgek’ te zijn uitgemaakt, kreeg hij toch gelijk (maar geen excuses).

Prachtig, spetters, spuiters en springers. Na inschakeling van shore-service van Gardline-Environmental is het nog niet duidelijk of het nu ‘Bryde’ of ‘Minke’ whales zijn, maar wij genieten net zo hard.

Hopelijk binnenkort weer zo’n kadootje van moeder natuur.

Image Hosting by PictureTrail.com Image Hosting by PictureTrail.com Image Hosting by PictureTrail.com

Neptune….

Het is ongelooflijk, maar ook gister wisten een paar Mytische figuren ons schip weer te vinden.  Neptunes kwam ons met zijn komst verblijden, maar niet alleen. Naast zijn beeldschone vrouw, Martina, had hij uiteraard zijn rechterhand Davy Jones meegenomen en zijn trouwe vriend de blinde dokter, die zich op zijn beurt liet assisteren door een kittig zustertje. Ook de altijd rechtvaardige rechter, de verknipte kapper, de beul (in wel heel bijzondere verschijning) en gevangenisbewaarders ontbraken niet.

Maar het hele circus kwam natuurlijk niet voor niets. Er waren namelijk 8 zondige Pollywogs die zonder toestemming wel even de evenaar dachten over te steken. Dus kwam Neptunes in hoogst eigen persoon even kijken of deze 8 wel zeewaardig zijn.

Terwijl de gevangenisbewaarders onder leiding van Davy Jones de Pollywogs bij elkaar dreven, werd hun de ernst van hun crime subtiel duidelijk gemaakt (d.m.v. brandslangen en handboeien). Intussen bereidden de overige leden van het Koninklijke team zich voor in de Hangar, alwaar de Pollywogs ieder een afgepaste straf voorgeschoteld kregen.

Na uitvoer van deze taakstraf, waarbij ze af en toe wat gemotiveerd werden door de beul, Davy Jones en de gevangenisbewaarder, werden achtereenvolgens de dokter en de kapper bezocht. Nadat ook zij de Pollywogs van wat onnodig lichaamsgewicht ontdaan hadden, was het tijd voor het laatste onderdeel: het brandmerk. De resultaten zullen thuis met trots geshowed worden.

Hoewel vrouwlief Martina nog niet helemaal overtuigd was en iets te veel werd afgeleid door de aanblik van de martelende Davy Jones, streek Neptunus over zijn hart en garandeerde hij the unlimited access to the 7 seas. Hoe eerder de Pollywogs oprecht berouw toonden, hoe eerder hij even kon ‘evalueren’ met de beul.

Helaas is de Kommandor niet het enige schip wat zonder toestemming de equatoriale wateren doorkruist, dus moest het team weer voort. Hiermee misten ze een overheerlijke BBQ, waar de Pollywogs vol trots hun certificaat uitgereikt kregen (onderwijl nog wat verf- en etensresten uit hun haar pulkend).

Wij varen intussen vrolijk verder, waar het Zuiderkruis ons welkom heette aan het Zuiderlijk firmament.
 

Image Hosting by PictureTrail.com Image Hosting by PictureTrail.com Image Hosting by PictureTrail.com

Geheimzinnig!

Deuren slaan plots voor je neus dicht. Vanuit gesloten verblijven

klinkt gedempt doch intens en geniepig gelach. Gezichten springen in de plooi als je voorbij loopt, alles lijkt om jou te draaien. De stores worden drukker bezocht dan normaal. De kapitein stopt angstvallig alles weer terug in de kast en sluit zijn hut als hij even op de brug moet zijn.

Overal liggen snippers, stukjes gesneden papier en stof resten die wellicht ooit een laken waren. Bemanning vertoont ineens geheimzinnig groepsgedrag in formaties die op z’n zachtst gezegd ongezond zijn voor elk zeeleven (we waren het niet helemaal over deze zin eens Oftewel, m’n side-kick wordt opstandig (red.)).

Wat staat er op stapel? Je kan niemand meer vertrouwen! Je hebt ogen nodig in je achterhoofd. ‘s Nachts word je wakker met het beeld van een man met een lange mosselbaard die met zijn drietand in je buiks staat te prikken. Met je kussen nat van het zweet, hoop je dat die zeemeermin niet echt is (of wel natuurlijk ;-) die voor je patrijspoort en lapdansje doet. Op de valreep (niet handigste plek op zee) sla je nog net een aanval vliegende kamikaze vissen af.

Morgen gaan we lijn over, jawel, die lijn die de jongentjes van de echte mannen onderscheidt. Die de deernes doet verbleken ten opzichte van de echte paarlen der zee!

Wie gaat er door z’n knieen voor Neptunes en zijn oogstrelende vrouw (die benen, man, die houden gewoon niet op)?

Keep you flessenposted!

Noot bij de foto: De Owners’ Rep. & de Bosun zijn een project gestart. Is het voor de toekomstige beestjes die we in Rio gaan inschepen (genaamd Sch-Jaap 1 & 2), of zou het iets met morgen te maken kunnen hebben…?

Image Hosting by PictureTrail.com

Vroegûh!

Nog 300 mijl te gaan (zo’n 560 km) en dan de magische lijn. Je ziet de lijn niet, ruikt hem niet, ook kan je hem niet horen en toch is hij zo belangrijk. Niet alleen voor de Pollywogs, die natuurlijk een prachtige dag krijgen, alles verzorgd door Neptunes. Maar dat is echter niet het enige wat veranderd.

Vandaag was het ook weer zo warm, maar rond vier uur in de middag het eerste verkoelende buitje. Hmm, who cares zou je zeggen... Ten tijde dat het verkeer op zee nog louter onder zeil was, lagen de zaken er anders voor. Tegenwoordig noemen we het gebied rondom de evenaar de InterTropical Convergence Zone, ook wel de Dolldrums. Niet een geliefd gebied onder de vroegere zeelieden. Net als wij hadden zij het natuurlijk het ook warm, maar geen airco. Maar erger wellicht zijn de wind en de buien. Eigenlijk kan je zeggen dat de ITCZ een groot lage druk gebied is met weinig wind. Aan de randen van dit gebied raakt het dan weer het Noord Oost passaat. Hier waait het dan weer wel. Maar ja je wil toch keer naar het zuiden dus je zal er doorheen moeten. Waar het wel waait onstaat er natuurlijk zeegang. Deze rolt ook naar zuiden. Nou, dan heb je de perfecte combie om een beetje zeeman op de kast krijgen of liever in de mast. Geen wind, dus schepen liggen enorm te rollen op de deining. Weinig voortgang, bloedverziekend heet en waarschijnlijk allang door het verse drinkwater heen. Ik denk, als kapitein is het dan handig om er maar weer eens een oorlam tegenaan te gooien om de liefde vrede te aan boord te bewaren.

Toch kwamen ook die schepen er doorheen. Niet altijd, soms kon er zo’n deining staan dat de masten simpelweg afbraken. De oplossing voor de heren (en dames?) toendertijd ligt juist in dat buitje. Maar moet er wel meteen bijzeggen dat dit niet ffies gedaan was. Deze buitjes kunnen behoorlijk stevig zijn. Ontwikkeling vangt vaak aan in de namiddag en ze rommelen soms lekker door tot een uur of drie in de ochtend. In ons geval kunnen wij de ontwikkeling ’s nachts volgen op de radar en hoeven natuurlijk geen zeil te zetten of weg te nemen. Maar toen, als de nacht een beetje donker was kon men eigenlijk alleen maar gokken hoeveel wind er dan al dan niet uit kwam vallen.

Wat zien we dan eigelijk op de radar? Feitelijk weining, maar in ieder geval dát er een bui komt en al ver vooruit. Voor ons is de wind natuurlijk ook wel van belang maar vergeleken met toen....poe zeg. Vierkant getuigde schepen (Batavia zeg maar) moesten enorm snel reageren op die buien. Niet alleen om er voortgang mee te creëren maar ook om niet bak te vallen (dus de wind aan de verkeerde kant van het zeil krijgen). Dit soort buien kunnen onstaan uit zogenaamde CumuloNimbus. Je kent ze wel, die hoge, hoge, hele hoge bloemkool-wolken met zo’n aambeeld. En daar gaat het mis. Omdat ze tegen het randje van de Troposfeer (op de evenaar kan dat zomaar een km of 18 zijn) aan zitten, kunnen ze enorme hoeveelheden energie opnemen. Het hagelbuitje in de zomer is te danken aan deze Titanen in het wolkengeslacht. En daar konden de (dames en) heren zeelieden het maar ff mee doen. Hieronder staat een plaatje van zo’n wolk. De rode pijltje geven de windrichting voor de wolk, en hop, denk je alles gehad te hebben, komt dat kreng nog even met z’n blauwe pijltjes en dus de andere kant op. Mij lijkt dat dan weer niet zo handig op zo’n zeilschip! Het is natuurlijk wel een spectakel om zoveel energie aan het werk te zien. Het kan daarnaast ook goed onweren, bliksem die van top naar top schiet....tja, je moet er maar van houden.   Image Hosting by PictureTrail.com

  Image Hosting by PictureTrail.com

Lekker warm!

Weer een dag verder, weer een dag zuiderlijker (nog steeds geen Zuiderkruis in zicht) en weer een dag warmer. De eerst oh-zo-welkome-na-twee-jaar-Noorwegen zonnestralen beginnen voor sommige bemanningsleden steeds meer een vloek dan een zegen te worden. Water gaat er in als benzine in een Hummer en de engineers hebben gemiddeld 3 schone overalls per dag nodig. Wat erg onpraktisch is, aangezien er gemiddeld nog geen 2 zomer-overalls per persoon aan boord zijn.

Als Supercargo zit ik natuurlijk lekker de hele dag in de gekoelde hospitaal te doen alsof ik de medische voorraad aan het tellen ben (muziekje op de achtergrond, af en toe wapperend met mn waaier en mn gekoelde, door mijn side-kick gebrachte icetea en druifjes, on the side), maar menig engineer heeft een iets andere werkdag, zonder side-kick.

Stelt u zich allereerst een controlekamer voor waar het boven de 30 graden is. Dit blijkt de koelste plek te zijn waar ze die dag komen, want in de machinekamer is het met drie ronkende generatoren (want bij maar twee wordt het koelwater te heet) op sommige plaatsen boven de 50 graden en aan dek, in de zon boven de 40. Dan belt het eerste bemanningslid met de mededeling dat de airco in zijn hut het niet meer doet. Vervolgens komt de tweede dat er alleen maar heet water uit de koude kraan komt en bij een derde zit de toiletpot weer eens verstopt. Dan komt de kok even klagen dat er geen goede koeling in de lobby is, zodat het fruit te snel rijpt. Alsof dat niet genoeg is komt de matroos even melden dat het water uit de airconditioningroom gutst, want naast de temperatuur rijst ook de luchtvochtigheid de pan uit. Als tot slot de brug ook nog begint te zeuren dat het toch wel een beetje warm is om met toch wel 27 graden in de stoel te zitten en naar buiten te staren en of de airco aan mag, barst er een klein bommetje…

Gelukkig is het morgen weekend, is de evenaar nog maar 560NM weg(+/- 1000km), zijn de strandstoeltjes nog heel, is de zonnebrand nog niet op en … oh ja… gaat ‘t werk gewoon door.

Groeten vanuit t hospitaal, waar ik in bikini onder de airco lig bij te komen en denk ‘Teyn, waar blijft m’n icetea? Volgende keer iets meer ijsblokjes ja! Oh, en ‘t blog is klaar, verstuur jij t ff? En schiet een beetje op met die icetea, ik heb t zo warm!’. Maar dat zeg ik natuurlijk niet hardop J.

Image Hosting by PictureTrail.com

 

Image Hosting by PictureTrail.com

Redundantie

Weer op zee, vandaag in de ochtend Porto da Praia vaarwel gezegd. Na wat strubbelingen dan toch om 11:00 de trossen los en naar het zuiden. Met het windje in rug varen we met een knoop of 10 richting Rio. De evenaar in het verschiet, de scheerapparaten worden opgeladen, de scharen gescherpt, want ook dit keer zullen de Pollywogs Neptunes onder ogen moeten zien om toegelaten te worden en voor het leven tot Shellbags gedoopt te worden. Maar zover is het nog niet. First things first. 

Dit is mijn eerste periode op de Kommander. L’Espoir, het vorige ship waarop ik voer (ook van Tranship) dient haar dagen uit in het oude dames tehuis.

Op twee december zijn we ingevlogen op de Cabo Verde. Na redelijk lang te hebben moeten wachten om een visa te krijgen, plus natuurlijk 25 euro dokken, konden we naar ons hotel.‘s Ochtends kon ik de Kommander al zien liggen vanaf mijn balkon en om 10:00 werden we opgehaald door de agent. Vanaf dat moment mededogeloos overvoerd met informatie, familiarisatie en…..koffie.

Het is tevens voor het eerst dat ik met een Supercargo vaar. Het is juist de Supercargo die een beetje in mijn nek zit. Nou ging dat vroeger al niet niet anders meen ik. Maar in ons geval is het zo; We zijn een beetje redundant aan boord. En begrijp me niet verkeerd, het is een geweldige luxe. Normaal gesproken als je nieuw op een schip begint heb je zo’n halve dag om effe alles te snaaien en hup, aan de slag. Maar in dit geval heb ik bijna 16 dagen om me in te werken (Nou moet ik wel zeggen dat er ook een hele hoop brandblussers aan boord zijn, redundantie?).

De betreffende Supercargo is namelijk ook de 1ste Officier met wie ik back to back ga varen. Krijg daarmee ook het bloggen in mijn maag gesplits, verjaardagskaarten, evenementen bureau Spee beheren en joost mag weten wat er nog meer verscholen ligt in deze functie. Ik hoop werkelijk dat ik met de Pasen thuis ben. Maar zoals gezegd, een volle twee weken om me in deze jas te passen.

De komende dagen zullen er een beetje hetzelfde uit zien. Het enige wat wel zal veranderen is wat men zo mooi kan zeggen: Het zwerk. Ik vind het altijd bijzonder om zo’n zuid koers te varen en de sterrenhemel te zien veranderen. Wanneer zullen we voor het eerst weer het zuider kruis zien? We houden u op de hoogte.

Zoals u ook ziet heb mijn fototoestel nog niet uitgepakt. Hopelijk voldoet dit voor nu:


Het zuiderkruis: Image Hosting by PictureTrail.com

Veel groet,
Marteyn Blok en natuurlijk de gehele bemanning van de Kommandor

Kaapverdische Surprise

Na een gezellige BBQ op het achterdek met een ondergaand zonnetje en een klein tropisch buitje, was het zondagavond dan eindelijk zover: Surpises!

Iedereen verzamelde op de brug en de bakboord brugvleugel werd volgestouwd met kleurrijke pakjes en wonderlijke creaties. Een voor een werden de grappige en soms kritische gedichten voorgelezen en menig bemanningslid werd voorzien van een nieuw kledingstuk of hoofddeksel (zie foto). Geweldig om te zien hoe creatief iedereen is geweest.

Na nog een klein dagje varen doemden vervolgens kale zandbergen op in de verte, die menigeen deed afvragen waarom het hier in hemelsnaam cabo VERDE heet.

Hier hebben we gister afscheid genomen van Klaas en Ron en is het team aangevuld met Egor, onze Russische Chief Engineer, Mario, onze tweede Kroatische Electrician en onze Hollandse Ben, Teyn en Mei respectievelijk Chief, 1st en 2nd Officer. Intussen heeft Charles de scepter overgegeven aan Anne-Paul en heeft hij zelf de functie van Owners Rep. vervuld. Een hele zware taak die vooral bestaat uit uitslapen, boeken lezen en zonnebedjes testen. Zelf heb ik ook het stokje overgedragen aan Teyn en ben ik bevorderd tot Supercargo, een taak waarbij ik in de praktijk vooral Charles zal moeten assisteren.

Ondertussen kregen we het nieuws dat er ook nog 6 Gardline crew aan boord komt, waardoor we opeens een dag langer voor de kant lagen dan gepland. Dus werd er meteen gretig van deze gelegenheid gebruik gemaakt om een circelzaag en koppelingen te kopen, die natuurlijk niet zomaar te verkrijgen zijn. Door de agent werden we meegevoerd langs golfplaten stalletjes en vrachtwagens met geiten via mini marktjes en heel veel vrouwen met manden/kratten/tassen/flessen op hun hoofd, naar een onafgebouwde wijk zonder verharde weg. Opeens zat hier een keet verstopt met een paar draaibanken, een hoop oud ijzer en heel veel mannen die er allemaal schenen te ‘werken’. Hier zouden ze wel even de koppeling namaken…

Uiteindelijk moesten we hier even van bijkomen op een koel terrasje waar de ene na de andere bedelaar om een aalmoes vroeg. Na een paar echte nep-Allstars gescoord te hebben, pikte de agent ons hier weer op met het nieuws dat het met de koppeling helaas niet is goedgekomen.

Image Hosting by PictureTrail.com
Image Hosting by PictureTrail.com
Image Hosting by PictureTrail.com
Image Hosting by PictureTrail.com
Image Hosting by PictureTrail.com

Zondagse biecht

We zijn weer anderhalve dag verder sinds de laatste blog en wat kan er veel gebeuren in zo’n korte tijd. Het hele schip is in rep en roer, want er bleken problemen met het verkrijgen van de visa voor de bemanning die in Brazilië aan boord moet komen. De oplossing is een mini-crewchange op de Kaapverdische Eilanden. Inmiddels is de koers daarom verlegd van Recife naar Porto da Praia en zijn er een paar mensen ruw in hun verlof gestoord met de mededeling dat ze twee weken eerder hun koffers weer kunnen inpakken. Evenzo zijn er nu mensen aan boord halsoverkop overdrachten aan het schrijven en openliggende werkzaamheden aan het afronden, omdat ze twee weken eerder naar huis worden afgeschoten. En dan hadden we ook nog lootjes getrokken voor Sinterklaas, wat we nu dus vervroegd gaan vieren, namelijk morgen.

Nog nooit is het buiten werkuren zo rustig geweest op ‘t schip en zelden zijn er zoveel deurtjes continue gesloten. Ook moeten er nummertjes getrokken worden om gebruik te maken van de Paint Locker en de Welding Shop en wanneer men onaangekondigd de brug of controlekamer inloopt, kan men nog net een glimp opvangen van een surprise die snel onder een tafel wordt weggemoffeld of een gedicht dat snel wordt weggeklikt. Spannend!

Maar voordat wederom het idee gekweekt wordt dat er niet gewerkt wordt op dit schip, hoop ik dat met onderstaande foto’s even recht te zetten.

Allan schildert

Bosun (bootsman) Dirk


Golfjes
 

Omdat het morgen zondag is, moeten we ook even opbiechten dat, hoewel de temperaturen steeds aangenamer worden, het zonnetje zich nog steeds niet heeft laten zien en dat er uit de chronische wolkenlaag aan de hemel ook bijna chronisch waterdruppels vallen. Om maar niet te spreken over de plotselinge deining die we vandaag voor een halve dag kado kregen, waardoor wederom menig middagslaapje (onder het mom van ‘na gedane arbeid is het goed rusten’) verstoord werd…

Hopelijk blijft het morgen tijdens de BBQ droog. Want ja, het is morgen zondag en op zondag wordt er natuurlijk niet gewerkt.

(N.B: blog is wat verlaat, daar we al een dag geen internet & telefoon hebben. Wel maakt outlook eens per half uur verbinding, dus voor dringende zaken mail naar: chiefofficer@kommandor.gardline.co.uk)

Ingezonden brief

Zojuist een heerlijke wacht gehad.

Zachtjes wiegend op een lome deining door een warme donkere nacht gevaren onder een machtige sterrenhemel.

Hallo, ik ben Anne paul. Ik ben die bink (malloot.red) in het gele t-shirt op de foto in het vorige blog. Ik heb onze hoofdredactrice beloofd zo nu en dan ook wat van me te laten horen.

We zijn inmiddels 9 dagen onderweg en hebben zo’n 1825 zeemijlen afgelegd, dat is ongeveer 3380 kilometer. We zien elke nacht de sterre(n)beelden wat opschuiven en voelen dat het elke dag wat warmer wordt, het zeewater is al 21 graden!

Het was vanmorgen om 5 uur wat frisjes op de brug, dus heb ik maar even een deur open gezet.

Voor degenen die denken dat wij hier nu op een vakantieboot zitten en de hele dag maar wat rondlummelen in het zonnetje; nou dat klopt inderdaad.
Mochten er mensen van het Tranship kantoor meelezen, bovenstaande was een grapje hoor we zijn echt heel hard aan het werk. Heus.

Zo hebben we gister een half uurtje de tijd genomen om in de medische handboeken te duiken en elkaar te leren over uitdroging, zonnebrand, oververhitting en een zonnesteek. Tijdens deze “drill” hebben we direct onze kok (Paul) maar even op een stretcher geknoopt en ondersteboven gehouden. Hij gilde wel een beetje, maar dat zijn we wel van hem gewend.

 

Vandaag zullen we langs de Canarische eilanden varen, waarbij we op ongeveer 344 kilometer langs Tenerife varen. Nét te ver om te zwemmen, alhoewel ik zoiets vroeger natuurlijk vaak nog even voor het ontbijt deed.

Gisterochtend hing er op het prikbord in de messroom een dreigbrief van Davy Jones.Deze meneer schijnt te werken voor Koning Neptunus en die schijnt weer vrij verbolgen te zijn over het feit dat wij mensen aan boord hebben die nog niet eerder over de evenaar gevaren zijn.
Ik ga straks mijn certificaat maar even printen en goed in het zicht ophangen. Als mijn vriendin deze tenminste wil scannen en mailen…. ik geloof dat ze nog twijfelde….
Mocht ze meelezen: ik BELOOF mijn wasgoed in het vervolg IN de wasmand te gooien, maar stuur je ALSTJEBLIEFT mijn certificaat even op?

We houden jullie op de hoogte.

Fijn weekeinde straks!

AP

echte(?) zeeman

Summer Spirit

De storm is nog niet goed en wel voorbij, of de zomer spirit is weer volledig teruggekeerd zodra de eerste zonnestralen zich vanmorgen aandienden. Al dan niet gestreken korte broeken kwamen uit de kast en ook de zonnebrillen konden eindelijk als meer dan een 'fashion-statement' gebruikt worden. De foto's hieronder van de kapitein en Anne Paul zeggen genoeg...

Inmiddels waait het nog wel, maar de scheepsbeweging is aanzienlijk minder geworden, dus hopelijk kan iedereen vannacht weer gewoon fatsoenlijk slapen. Nog een reden dat dat wel goed zal gaan, is dat de airco vanmorgen aangeslingerd is, waarvoor hulde aan het machinekamer team (Klaas, Ton, Michael, Geert en Dani).

Wij dobberen intussen onder een adembenemde sterrenhemel, waar planeet Uranus als een fel licht net boven de horizon staat en we ons nog even kunnen vergapen aan de Grote Beer, die we straks moeten inwisselen voor het Zuiderkruis.

captain&C/Ocoffeetime

No connection...

Het internet dat we aan boord hebben werkt niet helemaal het zelfde als thuis, via kabel of 3G netwerk o.i.d., maar via satelliet. Ook de telefoon werkt op die manier. Nu is het zo dat deze satelliet voor de 'dome' (grote ontvangst-bol bovenop t schip) zichtbaar moet zijn om internet te kunnen hebben. Bijna altijd is hij zichtbaar, maar er zijn toevallig 3 koers-zones waarin we geen/nauwelijks internetverbinding hebben. En raad eens waar de huidige koers van het schip ligt? Precies, op de rand van zo'n zone. En raad eens hoe lang we die koers nog gaan varen? Precies, de komende 12 dagen! Dus mocht je man/opa/vader/zoon/vriend gezellig met je aan het bellen zijn en hij hangt opeens op, vat t dan niet persoonlijk op en ook als je half-afgetypte mailtjes ontvangt vanaf t schip: het is de beroerde connectie. Mochten deze voorvallen over twee weken nog steeds plaatsvinden, dan is het misschien een hint om het wel persoonlijk op te gaan vatten....

Inmiddels varen we zo'n 100 NM ten noordwesten van Madeira en morgen hopen we de Canarische Eilanden te passeren. Niet dat we daar iets van zullen merken overigens, op 100 NM afstand.
Ook werden we vandaag weer even verwend met een mooi stukje natuur. Na een mooie zonsopgang werden we tijdens de koffie verrast door twee dolfijnen, die mee surften op de boeggolf. Hopelijk komen ze nog een keer terug, zodat we foto's kunnen nemen :-)

Op dit moment 'genieten' we van t staartje van Melissa, een flinke storm. Het schip rolt en stampt en de windkracht 7-8 op bakboord laat de accomodatie schudden en sommige deuren fluiten. Maar buiten is het nog steeds 20 graden, dus dat maakt veel goed. 

Hieronder een paar impressies van de huidige situatie en de zonsopkomst vanmorgen.

bridge by nightnachtzichtzonsopkomstpositie 1200 vanmiddag

 

Verstekeling!

Midden op zee, het dichtsbijzijnde land ligt 300 NM (= meer dan 550 km) verderop. Ook zijn er in de verste verte geen schepen te bekennen. En wat komt er even binnenvliegen bij de Kapitein vanmorgen? Een vogeltje! Hoe is het mogelijk. Na even gezellig gebuurt te hebben op zijn bureau is hij ook weer vertrokken. Hopelijk overleeft 'ie de terugvlucht...

Gisteravond en vannacht namen de golven toe, die ervoor zorgde dat het schip af en toe behoorlijk slingerde. Menig bemanningslid is met zijn hoofd of voeten tegen de muur geworpen als het schip weer een haal maakte en ook aardig wat spullen bleven niet op hun plek staan. Daarom zorgen we voordat het schip vertrekt ook altijd dat alles zeevast staat. Niet alleen aan dek, maar ook in de accomodatie. Denk hierbij aan anti-slip matjes, klipjes op kastjes of domweg dingen vastschroeven/vastplakken/vastbinden.
Nu heeft het schip net vier weken voor de kant gelegen, dus van het 'zeevasten' was niet veel meer over. Op de brug weten we inmiddels wat er niet zeevast stond en ook vannacht na mn wacht werd duidelijk dat in de messroom men even was vergeten dat het haakje op de koelkastdeur daar niet voor niets zit (zie foto).
Ook daarna bij terugkomst in mn hut moest ik me, om mijn kooi te bereiken, eerst een weg banen door alle boeken/tijdschriften/naggellakjes/speakertjes/theepotjes/chocoladeletters..euh..ik bedoel fruithapjes die naar beneden waren komen zetten.
Gelukkig bleek ik vanmorgen niet de enige die meer adminstratie ónder zijn bureau aantrof dan erop :-) en één ding weten we zeker: alles staat nu zeevast!

Bezoek!bezoek 2koelkast zeevasthet oh-zo-belangrijke haakje

 

Het is weer Maandag....

Het weekend is voorbij, de week is weer begonnen. En hoe! Meteen maar even een grondige drill er tegenaan gegooid: een combinatie muster-drill/fire-drill/abandon-ship-drill. Tussen half elf en twaalf uur werd er gemusterd (verzameld op het musterstation in overall, met reddingsvest, alwaar koppen geteld werden), werden er twee fireteams in vol ornaat gehesen(brandpak mét perslucht), werden er branden in de steering gear room én in een hutje op het tweendeck 'geblust', werd er uitgebreid geoefend met het gebruik van foam als brandblusmiddel en kreeg de bemanning tot slot instructie over crowdmanagement bij brand en wat te doen bij schip verlaten, door onze Chief Officer Anne Paul.
Op de foto's is te zien dat Engineers Michael en Geert er vreselijk van baalden met foam te moeten spelen en dat Bootsman Dirk niet helemaal op een handige plek stond...

foooooaaaaam

wrong placeshoot!nog 1 om t af te leren

Golf van Biskaje

De Golf van Biskaje doet menig zeeman huiveren. Ze staat bekend om haar stormen en zeeziekmakende golfslag en menig schip is er in het verleden vergaan, of zelfs zonder spoor verdwenen..
Sinds gisteravond doorkruisen we deze golf en vannacht zullen we haar zelfs helemaal achter ons laten. Storm? Niet meer dan de WK 5 die we de afgelopen dagen continue hebben gehad. Golven? Ze rolt rustig heen en weer, eveneens zoals afgelopen dagen, een aangename, lome slinger. Hopelijk houden we dit ook tijdens de laatste uren in de golf..

Vannacht hebben we bezoek gehad. Zelfs hier midden op zee wist de goedheiligman ons te vinden en vanmorgen troffen we in de messroom een zak met kadootjes aan, onder een gedicht waarin de Sint zichzelf even voorstelde aan degenen die minder bekend zijn met de Nederlandse tradities. Iedereen is verwend met een chocoladeletter, waar ook onze matrozen Allan en Jerson erg blij mee waren (zie foto's). Hopelijk weet hij ons ook nog te vinden als we straks nog verder van de kust zitten!

de zak van sinterklaaskadootjes!happy AB's

Temperature's rising...

Zo zoetjes aan wordt de koers steeds meer naar het Zuiden verlegd en dat is meteen te merken aan de thermometer. In de zon, uit de wind, tikte het kwik vandaag de 25 graden aan! Dat het in de schaduw, in de wind gewoon bleef hangen op 9, vertel ik er natuurlijk niet bij.
De grijze massa hebben we achter ons gelaten en vanmorgen konden we de zon letterlijk door de wolken zien breken, om ons de rest van de dag niet meer te verlaten.
Op de RADAR en om ons heen werd het steeds rustiger, maar niet voordat we door zeker 20 schepen zijn ingehaald (zie foto's van Geert, onze Extra Engineer). Gelukkig hebben wij ook een schip opgelopen.....een zeilbootje dat met 5 knopen door t kanaal waaide....maar toch!

Ondertussen zijn we vandaag weer, zoals eigenlijk elke dag, vreselijk verwend door onze galley-staff: Paul, Maritza en Emerson. Het begon met zelfgebakken appelcake mét slagroom, werd vervolgd met bitterballen/macaroni/garnalen en eindigde met taco's/tortilla's/zelfgemaakte kidneybonensaus/zelfgemaakte guacamole/uiringen. En naast deze specials is er ook nog altijd soep, groente, salade, (gefrituurde en gekookte) aardappelen, rijst en natuurlijk een toetje. Zo vervelend, dat twee keer per dag warm eten ;)

 doorbreken zonopgelopenmeer oplopers

Engels Kanaal

Zo mooi als het weer was bij vertrek, zo grauw en grijs was de tocht door het Nauw van Calais en Engels Kanaal vandaag.
Tussen de buien en mist door konden we af en toe een puntje land zien, waar Klaas (onze Chief Engineer) prachtig bewijs van geschoten heeft.
Door het getij stroomt het behoorlijk en varieert de snelheid tussen 8 en 12 knopen, met als topsnelheid zelfs 12,9kts (beweert Anne-Paul, onze Chief Officer, maar hij was 'te laat' met de camera...).
Iedereen aan boord komt zo langzamerhand weer in het zeeritme en rustig kan iedereen weer inslingeren met de wind de wind in de rug en 1.5 meter golfjes. 
Duidelijk merkbaar is dat iedereen nog even bij moet komen van afgelopen weken....

Vier weken heeft het schip voor de kant gelegen. Eerst in Floro en Bergen in Noorwegen en na een weekendje op zee 1,5 week in Den Helder. In Noorwegen zijn DP-trials gehouden en zijn de eerste voorbereidingen getroffen voor het project in Brazilie.
Nu heeft Brazilie zo hier en daar wat 'eigen' regels, buiten de internationale regelgeving om en daar moet de Kommandor dus ook aan voldoen.
'Even' twee ballasttanks aansluiten op het sewagesysteem, hydraulische powerpack incluis leidingwerk installeren, vijf nokkenassen vervangen in drie generatoren, een nieuwe winch intalleren en een heleboel survey equipment van-aan-weer van-en opnieuw aan- boord takelen/hijsen/slepen/shiften/rollen/duwen.
Dan nog een 'paar' inspecties her en der tussendoor.
En omdat we toch in Nederland lagen konder er mooi een x aantal klappen gemaakt worden met spullen aan boord nemen/vervangen waar we in Noorwegen niet aan konden komen.
En oh ja, dan was er ook nog een een hoop familie en vrienden die langs wilden komen om het schip te bekijken. Superleuk, maar sommigen zijn teleur gesteld, omdat t simpelweg niet ging.  
Ookal zijn er externe bedrijven ingeschakeld en is er een boel hulp van kantoor gekomen, sommige personen aan boord moesten zich in dertien stukjes opdelen om overal bij te kunnen zijn, terwijl ze continue werden weggeroepen.
De komende drie weken zullen in het teken staan van puinruimen, maar met Sinterklaas in aantocht en de verwachting van veel 'technisch weer' is de stemming er niet minder om :-)

KrijtrotsenKaart Beachy HeadStroom mee & Buien